Kavikco

காலச்சுவட்டில் விழியேந்தும் கடவுளர்.

காலம் நகர்த்தும் பாதையிலே
கால்கள் நடக்கின்றன
கண்கள் மூடிக் கொண்டதனால்
காயப் படுகின்றன.

கடக்கும்போது கால்தடுமாறி
கல்லில் மோதிக் கொண்டோம்
கல்லினில் பழி போட்டோம்
கல்வலி அறியா கால்வலியாலே
கவலைப் படுகையிலே
கல்லும் பேசியது.

நானா நீயா மோதியது?
நிலைதடு மாறிப் பேசியது?
நினைத்துப் பார்த்தாயா?
வலியினில் துடிக்கும் மானிடனே
வழியினைப் பார்த்தாயா? – நீ நிற்கும்
வழியினைப் பார்த்தாயா?
உடைபட்ட என்மேல் நின்றபடி
உன் கதை பேசுகின்றாய்
உபதேசம் செய்கின்றாய்.

கல்லாய் இருந்தேன் படியானேன்
காலாய் இருந்தால் வழியாவேன்
சொhல்லாய் இருந்து துணையாவோம்
தொலைவினை நோக்கும் விழியாவோம்

அடிபட்டு உடைவதில் வலியில்லை
அனுபவம் என்பது புதிதில்லை
அறுவடை என்பது சிதைவில்லை
படைப்பதும் பகிர்வதும் வாழ்வின் நிலை.
கால சுவட்டினில் விழியேந்தும்
கடவுளர் வேறு யாருமில்லை – அது
நாம்தானே நாம்தானே.

 258 Total Views,  1 Views Today